budynek teatru z wejściem do zoo

w Emmen, Holandia

autor: Henning Larsen, autor opisywanego juz na blogu NaturBornholm, na Bornholmie

foto:net

Henri de Toulouse-Lautrec

Henri de Toulouse-Lautrec Urodził się 24 listopada 1864 roku w Albi na południu Francji; pochodził z arystokratycznej rodziny. Ojciec hrabia Alphonse-Charles de Toulouse był ekscentrykiem, matka zaś nadopiekuńczą osobą, kochającą swe jedyne dziecko brzt zmarł w okolicy pierwszych urodzin). T-L był ostatnim dziedzicem bogactwa rodu z wielowiekową tradycją.Nieznane są przyczyny chorób artysty. Wiadomo, że był świadom i jego stan psychiczny oraz sposób życia to pochodna problemów somatycznych.
Życie dojrzałe to intensywna egzystencja nienasyconego artysty w perspektywie rychłego końca.
Kalectwo Lautreca i odrzucenie przez ojca nadało specyficzny kierunek jego sztuce zajętej tym, co marginalne i otoczone społeczną wzgardą. Jego bunt artystyczny był powiązany z buntem przeciw rodzinnej tradycji; jego sztuka była właściwie tylko bladym odbiciem tej rzeczywistej sztuki życia, na którą składały się jego zabawy w lokalach Paryża, jego gry erotyczne, finezja i fantazja, z jaką potrafił okazywać uwielbienie kobietom i kobiecości.
Z powodu swojej ułomności Lautrec staje się alkoholikiem, podupada na zdrowiu. Umiera w rodzinnej posiadłości w Malromé 9 września 1901 roku.


Toulouse-Lautrec jest uznany za ojca plakatu reklamowego. Tworzy prace niezwykle odważne tematycznie. Jest prekursorem nowych kierunków w sztuce. Odchodzi od impresjonizmu i tworzy własny styl, niezwykle świeży i eksperymentalny, jak na jego czasy. Z czasem staje się źródłem inspiracji dla ekspresjonistów.
Bohaterami jego prac jest bohema dzielnicy Montmartre oraz miejsc taniej rozrywki i domów publicznych. Szczególne zainteresowanie stanowiły tancerki i prostytutki. Ukazane są ze szczególnym uczuciem, nawet szacunkiem. Artysta ukazuje ich znudzenie i obojętność oraz zmęczenie i samotność.
Krótkie i pełne cierpienia życie, zamienił w barwne obrazy, przedstawiające jak zaden ze współczesnych mu twórców, ducha belle époque.

źródło:net

yeta czyli stosik drewna z funkcją

Projekt: Flavio Galvagni, Lab Zero


Pomysłowy modularny projekt budowli, który może pełnić wiele funkcji- pokój z widokiem, mini-laboratorium badawcze, mini-lodge w parkach a na zdjęciach poniżej - w Alpach jako schronienie dla wędrowców. 

źródło: net

prof. Wiktor Zin

za wikipedią:

"prof.Wiktor Zin ukończył studia architektoniczne w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W 1952 uzyskał tytuł doktora, w 1959 doktora habilitowanego, w 1967 profesora nadzwyczajnego, w 1979 profesora zwyczajnego.

Wiktor Zin znany jest przede wszystkim jako gospodarz cyklu telewizyjnego "Piórkiem i węglem". Był także autorem cyklów "Klub pod Smokiem", "Szperacze", "Spotkanie z zabytkami", "Dźwięk i linia", "Być tutaj", "Nad Niemnem, Piną i Prypecią" "Spotkanie z prof. Zinem", "Sztuka patrzenia", "Nasze korzenie", "Opowieści domu rodzinnego". Prowadził również audycje radiowe, m.in. "Półgłosem i ciszą" w Radio Bis.

Był także twórcą scenografii do spektakli i oper, autorem prac plastycznych (akwarele) oraz licznych publikacji naukowych, książkowych i prasowych.

Pod koniec życia zajmował stanowiska prorektora Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie, kierownika Ogólnopolskiego Studium Konserwacji Zabytków Urbanistyki i Architektury przy Politechnice Krakowskiej, kierownika Katedry Historii Sztuki i Kultury Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie, wykładowcy AGH w Krakowie oraz kanclerza kapituły odznaczenia "Polonia Mater Nostra est".

Do końca życia był aktywny - zmarł nagle, gdy przygotowywał się do zajęć ze studentami Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie, w której kierował Katedrą Dziedzictwa Kulturowego i Humanizacji Biznesu."

Na przełomie lat 2002/2003 uczęszczałam "na ochotnika" na wykłady prof. Zina w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Pozostały mi pamiątkowe zdjęcia:

 ...oraz pamiątka z wykładu - rysunek wykonany specjalnie dla mnie :)

zdjęcia:empea

czy w dobie komputerów architekt musi umieć rysować?

Sądzimy, że prezentacja poniżej nie pozostawi złudzeń...

źródło:net

więc- za ołówki i piórka, koledzy architekci!